Artykuły

Boża Łaska

Boża Łaska Stało się powszechne we wszystkich Kościołach nazywanie chrześcijaństwa „religią łaski”. W chrześcijańskiej nauce truizmem jest powiedzenie, że łaska - nie będąc bezosobową siłą ani swego rodzaju „elektrycznością niebiańską”, uzyskiwaną, jak w przypadku ładowania baterii, przez „podłączenie” się do sakramentów - jest osobistym, pełnym miłości działaniem Boga wobec ludzi. W książkach i kazaniach często powtarza się, że greckie słowo Nowego Testamentu oznaczające łaskę (charis), podobnie jak słowo miłość (agape), jest terminem wybitnie chrześcijańskim, wyrażającym pojęcie spontanicznej, dobrowolnej dobroci, która wcześniej była całkowicie nieznana etyce i teologii grecko-rzymskiej. Mimo to nie wydaje się, by w naszych Kościołach było wieku tych, którzy wierzą w łaskę. więcej 

Ojcze nasz

Ojcze nasz „A gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy, gdyż oni lubią modlić się, stojąc w synagogach i na rogach ulic, aby pokazać się ludziom; zaprawdę powiadam wam: Otrzymali zapłatę swoją. Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej, a zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie. A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; albowiem oni mniemają, że dla swej wielomówności będą wysłuchani. Nie bądźcie do nich podobni, gdyż wie Bóg, Ojciec wasz, czego potrzebujecie, przedtem zanim go poprosicie. A wy tak się módlcie: Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię twoje, przyjdź Królestwo twoje, bądź wola twoja, jak w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj, i odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom; i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego; a więcej 

Świętość, niezwykły i delikatny dar Boży

Świętość, niezwykły i delikatny dar Boży Przeczytajmy fragment Księgi Aggeusza 2:11-14. Pan Bóg przekazując przez proroka Aggeusza te słowa daje bardzo cenną lekcję. Pokazuje, jakimi prawami rządzi się świat duchowy. Tak, jak na Ziemi działają różne prawa, tak też jest w rzeczywistości duchowej. Dla przykładu: prawo grawitacji – rządzi niepodważalne na całej naszej planecie i nie da się go ominąć, unieważnić czy zmienić, choćby bardzo się tego chciało. Kamień, rzucony w jakimkolwiek zakątku Ziemi – zawsze spadnie w dół. Również dziwne i nie do końca wytłumaczalne prawa rządzą światem duchowym. Z powyższego fragmentu dowiadujemy się, że: grzech (nieczystość) jest niezwykle toksyczny, brutalny i zaraźliwy. Czegokolwiek by się nie dotknął – zmienia jego cechy i strukturę. Zwykły, czysty chleb, wino, oliwa lub jakikolwiek inny pokarm, dotknięty przez grzech – staje się nieczysty. Przejmuje całą nieczystość i skażenie więcej 

Czy to jest miłość?

Czy to jest miłość? „Umiłowani, miłujmy się nawzajem, gdyż miłość jest z Boga, i każdy, kto miłuje, z Boga się narodził i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością. W tym objawiła się miłość Boga do nas, iż Syna swego jednorodzonego posłał Bóg na świat, abyśmy przez Niego żyli. Na tym polega miłość, że nie myśmy umiłowali Boga, lecz że On nas umiłował i posłał Syna swego jako ubłaganie za nasze grzechy. Umiłowani, jeżeli Bóg nas tak umiłował, i myśmy powinni nawzajem się miłować” (1J 4:7-11) Miłość od niepamiętnych czasów stanowiła inspirację poetów, muzyków, malarzy i innych artystów, którzy swymi dziełami starali się oddać piękno tego zjawiska. więcej 

Wrzawa w kościele

Ale Pan jest w swym świętym przybytku. Umilknij przed nim, cała ziemio!” (Hab 2:20 ) „Ziemio, ziemio, ziemio, słuchaj słowa Pańskiego!” (Jr 22:29) Jaka atmosfera powinna panować w Kościele Jezusa Chrystusa? Milczenie, skupienie, nabożna cześć, czy wrzawa, rozgardiasz, hałas? W ważnych gabinetach, na salach kongresowych a także w kuluarach świata wrze jak w podskakującym na ogniu garnku. Debaty, spory, dyskusje, głośne okrzyki. Ot, jarmarczna wrzawa... Pełno jej wokół nas, słychać ją w każdym zakątku świata. Rozgorączkowany w pilnych lub bardzo pilnych dyskusjach, dotyczących rozwiązań pokojowych, zażegnania światowego kryzysu, czy ochrony środowiska. Ciągłe debaty, obrady, rozmowy. Próżne! Podjęte przez międzynarodowe gremia rezolucje nakazujące zaprzestania przelewu krwi, niczego nie zmieniają. Wojny, ludobójstwa, trwają nadal, co gorsze – powstają nowe, jeszcze bardziej zaognione i ni więcej 

Zaproszenie Rycerza Prawdy

Zaproszenie Rycerza Prawdy Kiedy kilka tygodni temu ktoś starał się zaatakować moje dziecko, zacząłem zastanawiać się nad kwestią walki w życiu chrześcijanina. Dzięki Bogu sytuacja zagrożenia okazała się tylko próbą charakteru i w praktyce mogliśmy doświadczyć prawdy, o której pisał psalmista: „Bogu ufam, nie lękam się; Cóż mi może uczynić człowiek?” (Ps 56:12). Często w naszym życiu jest tak, że praktyka i autentyczne przeżywanie rzeczywistości pokazuje kim tak naprawdę jesteśmy. Człowiek zdrowy nie będzie myślał o kwestii uzdrowień. Poczucie bezpieczeństwa sprawia, że nie za wiele myślimy o Bożej ochronie. Jak mamy zachować się gdy ktoś atakuje to co jest dla nas najcenniejsze? Bronić się? Kontratakować? A może zastosować zasadę biernego oporu? Tego typu rozważania są dla nas abstrakcją do momentu kiedy nie stają się częścią naszego życia. Dla nas jako chrześcijan Jezus Chrystus jest najcenniejszym skarbem. więcej 

Szokujące poselstwo pewnego Lewity

Manipulowanie biblijną prawdą, lekceważenie jej, zabawianie się nią, obniżanie Bożych standardów zawsze prowadzi do upadku moralnego, a dalej do bratobójczych wojen. Lewita z pogórza efraimskiego nie jest znaną postacią. Nie jest on też uznawany za sędziego narodu izraelskiego. Bardziej znani nam to Gedeon, Debora i Barak czy Samson. O tajemniczym Lewicie czytamy w końcowych rozdziałach Księgi Sędziów (rozdziały od 17 do 21). Nieczęsto słyszymy kazania oparte na tym fragmencie. Jest on na tyle szokujący, że unika się, być może z obawy by dzieci nie słyszały, zapisanej tam drastycznej historii. Tak, to jest kazanie dla dorosłych. Dzisiaj chciałbym, aby tragiczna historia tajemniczego sędziego , stała się pouczającą alegorią dla współczesnych wspólnot chrześcijańskich, zwanych ogólnie kościołem. Złodziej buduje świątynię Micheasz ukradł swojej matce sporą sumę srebrników przeznaczonych (o więcej 

Baszta – miejsce nasłuchiwania

Baszta – miejsce nasłuchiwania „Muszę stanąć na mym posterunku, udać się na basztę; muszę wypatrywać i baczyć, co mi powie, co odpowie na moją skargę. I odpowiedział mi Pan, mówiąc...” (Ha 2:1-2a BW) „Na moich czatach stać będę, udam się na miejsce czuwania, śledząc pilnie, by poznać, co On powie do mnie, jaką odpowiedź da na moją skargę. I odpowiedział Pan tymi słowami...” (Ha 2:1-2a BT) „Będę stał tedy na wieży strażniczej, wejdę także wysoko na wały i będę nasłuchiwał uważnie, co też On mi powiedzieć zechce i jak się zachowa wobec mojej skargi. A Pan mi tak odpowiedział...” (Ha 2:1-2a BWP) Habakuk pełnił służbę w Judzie, w okresie tuż przed podbiciem kraju przez Babilończyków. Cały kraj pogrążony był w grzechu. W swoich modlitwach i błaganiach przychodził Habakuk do Boga z niezwykłą determinacją serca. Krzyczał i wzywał Pana, prosząc o pomoc. Spragniony Bożej ingerencji wołał: MUSZE STANĄĆ! MUSZĘ UDAĆ SIĘ więcej 

Piec siedem razy mocniej rozpalony

Piec siedem razy mocniej rozpalony „Jeżeli nasz Bóg, któremu służymy, może nas wyratować, wyratuje nas z rozpalonego pieca ognistego i z twojej ręki, o królu. A jeżeli nie, niech ci będzie wiadome, o królu, że twojego boga nie czcimy i złotemu posągowi, który wzniosłeś, pokłonu nie oddamy” (Dn 3:17-18 BW). Dzisiejszy świat chrześcijański przeżywa coraz większe prześladowania. Powoli przyzwyczajamy się do informacji, że tu i tam ludzie giną za Ewangelię. Mamy jednak obowiązek wspierania ich w modlitwie. Moje myśli biegną do trzech młodzieńców uprowadzonych do niewoli babilońskiej. Ich imiona to: Szadrach, Meszach i Abed - Nego. Byli oni przyjaciółmi Daniela. Król Nebukadnesar kazał zrobić posąg ze złota, przed którym mieli kłaniać się również i ci młodzieńcy. Odmówili jednak, mówiąc: „Bogu naszemu chcemy chwałę tylko oddawać!”. więcej 

Pójdźmy do domy żałoby

Pójdźmy do domy żałoby Obdarowany przez Boga szczególną mądrością król Salomon wypowiedział znamienne słowa, które są zapisane w 7 rozdziale i 2 wierszu natchnionej Księgi Kaznodziei: „Lepiej iść do domu żałoby, niż iść do domu biesiady” (Kzn 7:2). Czy rzeczywiście dom żałoby jest dla nas dobrym miejscem? Niby dlaczego? Salomon wyjaśnia, iż w domu żałoby widzi się kres wszystkich ludzi, a żyjący powinni brać to sobie do serca. Jednakże niewielu bierze dziś na poważnie takie słowa! Współczesny człowiek, jeśli tylko może, z daleka omija dom żałoby a chętniej odwiedza miejsca rozrywki. Chcemy cieszyć się życiem a nie zaprzątać sobie głowy śmiercią! Szczególnie niechętnie myślimy o naszej własnej śmierci. A jednak, jeśli Pan Jezus wkrótce nie wróci, śmierć zajrzy w oczy każdego z nas. Apostoł Paweł w 5 rozdziale Listu do Rzymian rozważa przyczynę śmiertelności całego stworzenia. W 12 wierszu czytamy na więcej